หมุน

... โลกใส ๆ ภายนอกบานกระจกที่ร้านกาแฟวันนี้หมุนไปเป็นวง ขณะที่ใครบางคนจากลา ใครคนหนึ่งเดิน อีกคนหนึ่งหยุดอยู่กับที่ เขาหยิบผมขึ้นมา ตัวผมก็หมุนไปอีกครา เวลาคือสิ่งที่หยุดนิ่ง หากแต่บางสิ่งกำลังเครื่อนไหว ความรู้สึก บางความรู้สึกนั่นไง ... ค่อย ๆ ไหลจากผมไปสู่เขา


ผมร้องไห้ปนน้ำตาลงในกาแฟม๊อคค่า ชายคนนั้นดื่มเอาความโศกศา เหมือนภาพทั้งหมดเป็นมายา แต่ก็นะ ... ที่มันมีอยู่จริง ชายคนนั้นจ้องมองมาที่ผมด้วยตาเศร้าหมอง เขาคงดื่มความทุกข์ของผมเข้าไปแล้ว กาแฟในเวลานี้คงไม่ได้มีความหมายเพียงแค่ความรื่นรมณ์ หากแต่เป็น “เรา” ที่เข้าใจกัน


“โดยปราศจากคำพูดใด ๆ ระหว่างแก้วกับคนถือ”