ฉันจ้องมอง ไปยัง ห้วงอดีต
ฉันขีดเขียน ความจริง ในความฝัน
ฉันตื่นมา เพื่อจ้อง มองพระจันทร์
ดูโลกนั้นแปรเปลี่ยนไปตามกาล
กางนิวมื้อ ขึ้นมา ตั้งตานับ
หนึ่งสอง นิ้วขยับ ฉันร้องขาน
ท่ามกลาง ห้วงราตรี งามตระการ
ฉันเบ่งบาน โบกโบย ด้วยจินตณา
เพื่อนของฉัน ตอนนี้ กี่คนหนอ
กี่คน ถึงจะพอ ไม่โศกศา
เริ่มนับไป นับไป มีน้ำตา
เพราะเพื่อนพา ลาลับ ไม่กลับคืน
ฮือ ฮือ แอ้ ฮือ ฮือ คือฉัน ที่ร้อง
นั่งเฝ้ามอง ปล่อยให้ใจ ได้สะอื้น
กี่วันแล้ว กี่คืนแล้ว ที่ต้องตื่น
ที่ต้องฟื้น ขึ้นมา ท่ามกลางดาว
ค่ำนี้ คืนนี้ ฉันคง ไม่อ้างว้าง
เพราะฉันวาง ลมหายใจ ในความฝัน
หลับตาลง คงเจอ กันและกัน
เก็บนิ้วพลัน เก็บความช้ำ ตรงกลางใจ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น