หญิงน้อย "ตัวนิด"
ทั้งใจ ทั้งจริต นั้นยิ่งใหญ่
ใต้ฟ้าสีทองผ่องอำไพ
เทดวงใจ หาบถังน้ำ "พาย" ย่ามเดิน
"ไกล" ฉันเหนื่อย
"ก้าว" อย่างหมดความหวัง
หนทางทอดยาว คอย "ฉุดรั้ง"
อยาก "ฝัง" แววตาใส ใต้พื้นดิน
ถนนสีดิน ทอดยาว ไม่รู้จบ
จากปลายเท้า ถามทบ จรดปลายฟ้า
แก๊ง เก๊ง แกว่งถังไป บนสองบ่า
เตาะ แตะ เตาะ แตะ สองขา ยังคง ก้าวต่อไป
แม้อยากหยุด อยากเลิก ทำไม่ได้
แม้อยากท้อใจ แต่มัน ไร้แรงเหลือ
แม้อยากมี กำลัง พูดคำว่า "เบื่อ"
แม้อยากจะ "เผื่อ" อยากจะเว้น เร้นแอบกาย
แต่ยามนี้ "แรงกำลังเดียว" ที่ฉันมี คือ ภาพของแม่ป่วย ที่อยู่ที่บ้าน
สิ่งที่ฉันต้องการ คือ "ตักน้ำ" แล้วเดินกลับไป
น้ำหกกระซ่านเซ็น สองเข่าเปียกเย็น แต่ไม่เป็นไร
แม่จ๋า แม่จ๊ะ แม่ ... แม่อย่าเพิ่งจากหนูไป อดทนแข็งใจไว้ หนูรีบไป หนูรีบเดิน
ลูกจะให้สองมือที่ซีดเซียว กลับคืนมามีแรงเรี่ยวเช่นวันวาน
ด้วยน้ำดื่มแห่งบนบาน ฟากฟ้าขาน ก้องกังวานมาด้วย "กรุณา"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น