แปดโมงเช้า วันจันทร์
ท่วงทำนองละมุนของเพลงรักดังแว่วผ่านแววตาของเขา เด็กหนุ่มผู้มีรอยยิ้มประดับไว้บนใบหน้า เขาเอิบอิ่มอ่อนโยนอยู่กลางความวุ่นวายของริมฝั่งถนน ที่ผู้คนต่างเบียดเสียดขวักไขว่
ความสุขสีชมพูระเรื่อสะเทือนเบา ๆ อยู่ที่สองหู เครื่องเล่นเพลงถูกใส่เอาไว้ในกระเป๋ากางเกงขาสั้นสีดำ เขาใส่คู่กันกับเสื้อนักเรียนสีขาวสะอาดเรียบ กระเป๋าหนังสีดำอยู่ในมือซ้าย มันแนบแอบอิงอยู่ข้างลำตัวของเขา ปลายรองเท้านันยางกระดิกขึ้นลงในทุกจังหวะของเสียงเพลง ห้วงความรักจากลำโพงทั้งสองข้างโปรยปรายไปในอากาศรอบตัว ท่ามกลางแสงสีทองของพระอาทิตย์ยามสาย
บรื้อนนนนนนนน !!
เสียงสนั่นของรถเมล์เล็กสายสิบสองใกล้เข้ามา มันเอาร่างสีเขียวข้ามผ่านพ้นแยกไฟแดงใกล้ ๆ นี้มาจนได้ ตามเคยที่คนแน่นล้นบันได เหลือที่ยืนเพียงนิดหน่อยเท่านั้น
เด็กหนุ่มสาวเท้าเร่งความเร็ว ก้าววิ่งไปบนพื้นถนนข้างหน้า รถเมล์จอดไกลเหลือเกิน ... เพื่อนร่วมทางล้นหลาม ต่างกรูกันไปที่รถ มันยังจอดไม่สนิทเลยด้วยซ้ำ เสียงแตรกู่ก้องไปทั่วจนไม่รู้ว่าใครบีบ "ต้องรีบแล้ว" เขาคิดในใจ
ปึก !
ภาพรถเมล์ข้างหน้ากลายเป็นสีเขียว มันมึดมัวลงไปสนิท มีอะไรบางสิ่ง ไม่สิ ! ใครบางคนต่างหาก ... ที่ชนเขาเข้าอย่างจัง
ภาพพร่ามัวตรงหน้าเริ่มชัดขึ้นทีละน้อย ร่างบอบบางของเด็กสาวในชุดนักเรียน ล้มกองอยู่ที่พื้นถนน เธอผมยาวประบ่า ผิวขาว ริบบิ้นรวบผมของเธอกับกระดาษเอสี่หลายสิบแผ่นกระจัดกระจายไปทั่ว
เด็กหนุ่มรีบพยุงเด็กสาวคนนั้นขึ้นเพื่อหลบรถคันหลังที่จะมีเข้ามาสมทบ
"เราต้องไปหาที่นั่งกันก่อนนะ ผมจะพยุงคุณเอง จับไหล่ผมเอาไว้" เด็กหนุ่มจับที่ข้อศอกของหญิงสาว เขาระมัดระวังไม่ให้แน่นจนเกินไป
"ถึงแล้วเก่งมาก คุณนั่งตรงนี้นะ" เขาเดินไปที่พื้นถนนอย่างระมัดระวัง เครื่องเล่นเพลงสีขาวและไวโอลินในกระเป๋าหนังสีดำถูกล้อรถเหยียบจนบี้แบน กระเป๋าหนังว่างเปล่ากระเด็นไปไกล มันถลอกปอกเปิกแต่ก็ยังพอใช้งานได้
เด็กสาวมองเขาอยู่ห่าง ๆ ผ่านสายตากลมโต ไม่นานนักเธอก็ก้มหน้า
เขาก้มตัวลงพลางเก็บชิ้นกระดาษเอสี่ที่ตกตรงนั้นทุกแผ่น ด้วยความระมัดระวัง สายตาของเขาเด็ดเดี่ยว ไม่พะว้าพะวงกับข้าวของที่เสียหายเลยแม้แต่น้อย เขาหันไปมองเธอคนนั้นเพื่อให้มั่นใจว่าเธอปลอดภัยดี สังเกตอย่างละเอียดละออ เข่าทั้งสองของเธอถลอกไม่ต่างจากกระเป๋าหนังของเขา เสื้อนักเรียนของเธอเปื้อนคราบเขม่าดำไปเกือบทั้งตัว ตัวอักษร ส.ว. ปักอยู่ที่ ...
ชายหนุ่มรีบถอนสายตากลับมาเขาไม่อยากลวนลามเธอด้วยสายตาของเขา ไม่ว่าจะด้วยความบังเอิญหรือตั้งใจ
เปรี้ยง ! เสียงดังสนั่นกว่าครั้งแรก ... โลกใบเดิมหมุนคว้าง พลันเงียบงัน
************************
"เกือบถึงแล้ว ทำใจดี ๆ เอาไว้นะพ่อหนุ่ม" ชายวัยกลางคนตะโกนบอกเขา บางสิ่งเกิดขึ้นกับเขา ทุกอย่างพร่ามัวแทบมองไม่เห็น ดวงไฟสีขาวฉายอย่างเบลอเต็มไปหมด เสียงอื้ออึงคนึงไปทั่วหู
"เขาฟื้นแล้ว เลือดออกมาก ต้องห้ามเลือดก่อนที่เขาจะช๊อค"
"ความดันของเขาตกลงมาก เรารอไม่ได้แล้วให้อดรีนารีน" หมอจากศูนย์กู้ชีพนเรนทรขานอาการของเด็กหนุ่มเป็นระยะ พวกเขาพยายามยื้อชีวิตของเขาเอาไว้
ไฟสว่างไสว่จากไปแล้ว คงเหลือแต่เพียงความมืดมิดบนหนทางเลือน ๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น