วันพฤหัสบดีที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2554

สดุดี บทที่ ๙๐ ข้อ ๑ ถึง ๔

... ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า
    พระองค์ทรงเป็นที่อาศัยของข้าพระองค์ทั้งหลาย ตลอดทุกชาติพันธุ์
   
    ก่อนที่ภูเขาทั้งหลายเกิดขึ้นมา
    ก่อนที่พระองค์ทรงให้กำเนิดแผ่นดินโลกและพิภพ
    พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าตั้งแต่นิรันดร์กาล
    ถึงนิรันดร์กาล


    พระองค์ทรงให้มนุษย์กลับเป็นผงคลี
    และตรัสว่า "ลูกหลานของมนุษย์เอ๋ย จงกลับเถิด"
   
    เพราะพันปีในสายพระเนตรของพระองค์
    เหมือนวานนี้ซึ่งผ่านไปแล้ว
    หรือเหมือนยามเดียวในกลางคืน ...




ผมวิงวอนต่อพระเจ้าที่ผมศรัทธา ขอพระว่า ...
โปรดสลายความเห็นแก่ตัวของผม


พระเยซูรักโลกนี้เท่าไหร่
ขอทรงใส่มาให้ผมเท่ากัน


ให้ผมมีกำลังข้ามความโกรธ ไปสู่ "การให้อภัย"
ข้ามความเกลียดไปสู่ "ความรักเที่ยงแท้"


เพราะตะวันส่องแสงให้ทุกคนเท่ากัน
และแม่น้ำก็ให้ความชื่นฉ่ำเท่าเดิม

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น