โปรดเรียกฉันว่าความ "เหงา"

อุ่น โอบ อิ่ม


สายตาเธอพริ้มข้างกาย


ข้างเตียงยังอุ่น กรุ่นไอกระหาย


ดวงดาวพร่างพราย ยามใกล้เธอ




ลูบ ละเลียด ละไล้


มองหน้าละไม ละเมียด


ปากประกบปาก บดเบียด


เติมรัก บนความเหียด แห้ง "แร้ง"




โอบความว่างเปล่า สาวอ้างว้างเข้าแนบกาย


เพ่งพิศ พินิจหมาย หงายร่างอรชร


เอวอ้อนแอ้น นั้นแฝงความทุกข์ในบทกลอน


เหนื่อยเจ็บ ดั่งโดนศร ไม่อาจลา




เธอสวยแต่ปราศจากตัวตน


เธอเหมือนจะเป็นคนแต่ไม่ใช่


ความเย็นชาแอบแฝนอยู่ด้านใน


แววตาใสของสาวที่ชาเย็น




ลืมตาขึ้นมา กอดตัวเองอยู่


รู้ทั้งรู้ ว่าเธออยู่ใกล้


หากแต่ตรงนั้น ข้าง ๆ ฉัน ไม่มีใคร


แต่ก็ไม่ใช่ ใจฉัน คิดไปเอง




เป็นห้วงความรู้สึกที่สัมผัส


การร่วมรัก ร่วมกอด สอดความเหงา


ด้วยมือแห่งความเจ็บปวด นวดเธอเบา ๆ


ที่ฉันอยู่ว่างเปล่าเพียงลำพัง




สวย แต่ทรมาน ทรมี


เจ็บปวดรวดร้าวทุกทีที่เธอใกล้


ฉันหลงรักความเหงา เข้าหมดใจ


จบชีวิตขอจากไป ขอหลับตา




หากความรัก ใช้กับสิ่งที่จับได้


สิ่งที่ฉันมี คงจะแค่ "คล้าย ๆ" ก็เท่านั้น


สิ่งที่ฉันมี คงจะแค่ "คล้าย ๆ" ก็เท่านั้น ...