เสียงร้องทุ้มต่ำสลับสูงดังผ่านตัวฉันไป มันลอยขึ้นไปปะปนกับมวลอากาศเย็นของยามค่ำคืน
เขาเป็นคนที่เป่าฉันมาตลอด จากผิวใสของวัยหนุ่มตอนนี้มันเดินทางมาจนถึงผิวเหี่ยวที่หยาบกร้านของวัยชรา
"เก๊ง ป๋อง แป๋ง ป๋อง แป๋ง"
แสงสว่างวาบของโลหะล่องลอยขึ้นมาจากถ้วยพลาสติก มันเปลี่ยนสีหน้าของเขาให้ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ร้อยยิ้มเล็ก ๆ ถูกวาดขึ้นมาบนใบหน้า
ฉันพยายามช่วยเขา เร่งเสียงตัวเองขึ้นอย่างสุดแรง แต่ ...
ฉันเร่งขึ้นอีก จนกระบอกไม้ไผ่สั่นไหว แต่ ...
ความพยายามฉันอ้อยอิ่งค้างเต่ออยู่ที่เดิม
"ไม่มีท่วงทำนองในตัวฉันเลย มันอยู่ที่ใดกันเล่า"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น