คงมีสักวัน ที่เธอจะโบยบิน ก้อนเมฆสีขาวนวล
ล่องลอยชวนใฝ่ฝัน ในยามสนทยา
เต้นรำยามค่ำท่ามกลางฝูงสกุนา
ด้วยเสียงเพรียกแห่งทุ่งหญ้า ในยามราตรี
สายลมจะโบก อยู่ใต้ปีกของเธอ
เราจะถลาไปด้วยกันถึงที่ขอบฟ้า สายรุ้งยามอรุณเอ๋ย
สูงขึ้น และสูงขึ้นอีก
ไปถึงยามตะวันโปรบปรายแสงสีทอง ...
ใบหน้าของฉัน ยามจ้องมองผ่านเงาในสายตาของเธอ
ฉันเห็นอะไร
ฉันเห็นเธอคนนั้น แม่อรชร เนื้ออ่อน ชุ่มฉ่ำ เสียงกระซิบ
ฉันโอบหัวใจของเธอเอาไว้แล้ว แม่นางนวลแห่งยามรุ่ง
จูบเธอเบา ๆ ด้วยยิ้มของฉัน
ประพรมเธอด้วยรัก กลางแสงดาวพร่างพราว
แม่ยอดดวงใจ ... เราจะผ่านวันนคืนแห่งทิวาราตรีไปด้วยกัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น