กดสีเทียงลงบนกระดาษวาดเขียน ด้วยมือเล็กของเด็กชาย มันสั่นไหวเพราะพยายามเท่าไหร่สีก็ไม่ยอมออกมา สิ่งที่อยู่ภายในก็สั่นไหวอยากออกมาข้างนอก แต่ ...
ยามนี้สิ่งที่ทำได้คงเป็นการออกแรงกดให้หนักยิ่งกว่า "ท้องฟ้าจ๋า ท้องฟ้า" รำพึง รำพึง
สีฟ้าด่าง ๆ ล่องลอยออกมาบนผืนกระดาษ มันออกมาอย่างไม่เต็มใจ สีเทียนแท่งนี้ยังคงสั่นไหว
"ป๊อก" หักซะแล้ว
ฟ้าสดใสในจิณตนาการจากไป ทิ้งไว้เพียงฟ้าขมุกขมัวบนผืนกระดาษวาดเขียน
"ไม่มีน้ำตาสักหยด"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น