ฟากฟ้าใจดี โปรยฝนเม็ดใส ลงมา
พื้นดินชุ่มฉ่ำ สดชื่น กระปรี่กระเปร่า ขานรับ
ออกผล ออกลูก เป็นชีวิต สร้างอีกชีวิต สร้างอีกชีวิต
ฟากฟ้าใจดี โปรยฝนเม็ดใส ลงมา
พื้นปูนไม่สะท้าน ไม่ขยับ
ไร้ต้นไม้
มีเพียงต้นปูน ออกผล คือความเย็นชา และความแข็งกระด้าง
จากพื้นดินอุดม กลายเป็นสังคมเรืองอารยะ
สร้างเมืองอารยะ ธรรมชาติป่วย ... แต่ฟ้าร้องว่า "ไม่เป็นไร"
ยังใจดีเท่าเดิม ความรักของฉัน ซัดใจคนเบาๆ เหมือนคลื่นที่ริมฝั่งทะเล
สม่ำเสมอ ไม่สั่นคลอน ไม่จรจากไปไหน
ฉันอยู่คู่ จนเธอเข้าใจ ... ถ้าหากฉันยังไหว ...
เพราะฉันรักเธอเท่าเดิม รักเธอเท่าเดิม
"มนุษย์ผู้นิยามคำว่ารักด้วยอารยะ"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น