------- ฟ้าขมัว // คอนกรีต // ฟุตบาทคับแคบ // เด็กหญิงคนหนึ่ง -------
“สายฝนตกลงมาแล้ว มันเหมือนน้ำจากฝักบัว ที่เมื่อเอาตัวไปยืนอยู่ข้างใต้ความเปียกเย็นนั้น ... จะได้ยินเสียงของลมดังแว่วมา"
"มันเปาะแปะ ... สั่นเครือเมื่อกระทบร่างของเรา” มาลีในชุดประโปรงยาวสีฟ้าอ่อน เอ่ยขึ้นในความคิดขณะที่หนูน้อยยิ้มร่ากลางสายฝนพลางหมุดตัวไปมาอย่างสนุกสนาน
“มาลี ... เดี๋ยวเธอก็เป็นหวัดหรอก...” --- ปุยเมฆตุ๊กตาหมีสีขาวตุ่นๆ ในอ้อมแขนของมาลีพูด แน่นอนที่บัดนี้ตัวของมันหนักอึ้งเพราะหยดน้ำใสๆ จากกลางฟ้าได้หลอมรวมเป็นอณูหนาแน่นอยู่ในใยนุ่นของมัน กระนั้นมาลีก็ยังไม่ละอ้อมกอดไปจากมัน ...
“ปุยเมฆ ... เธอเห็นรอยยิ้มนั้นมั้ย ตรงนั้น ... ในเม็ดใสๆ ของสายฝน”
มาลีพลางชี้มือไปบนฟ้า ไล่นิ้วไปตามหยดน้ำที่ตกลงมา
“มีรอยยิ้มของใครบางคน ในน้ำตาของใครบางคน ... น่าแปลกเนอะ”
“เรามีความสุขในความเศร้า หรือเรามีความเศร้าในความสุขกันนะ ...”
มาลีเอานิ้วชี้มาแตะริมฝีปาก ครุ่นคิด ...
------- (เวลาผ่านไป ขณะหนึ่ง) -------
เธอส่งรอยยิ้มไปบนท้องฟ้า --- ฟันไม่ครบ --- แต่สุขเต็มยิ้ม --- เธอคงคิดได้แล้ว ...
มาลีหมุนกายเปียกๆ ของเธอต่อไป ไม่ไยดีต่อความสงสัย
“ช่างมันเถอะ ไม่สนแล้วว่าความสุขจะอยู่ที่ไหน ถ้ามีจริงฉันก็ต้องหาเจอจนได้แหละ หวังว่าใครบางคนคงได้รับยิ้มจากฉันบ้างนะ” เธอพูดกับปุยเมฆเบาๆ แขนหนึ่งพลางรั้งร่างเปียกปุยเข้ามาสวมกอดไว้ --- แน่นขึ้น --- เมฆปุยเองก็ทำเช่นเดียวกัน
ตรงนี้รอยยิ้มเต็มใบหน้าของทั้งสอง ...
ความสุขใสในเม็ดฝนฉ่ำใจ รอยยิ้มใคร ... มาถึงเธอ
ข้าพเจ้าชอบฤดูแห่งธารฝน
ตอบลบและข้าพเจ้าก็เย็นใจที่ได้มาออ่านงานของท่าน
ขอบคุณครับผม ... ขอฝนจงตก ... ให้ผืนดินระแหงแห้งนี้ ... ชอุ่มอุดม
ตอบลบ