ผมแบกท้องที่หิวโซแล้วเดินไปบนฟุตบาทขรุ ๆ เลือกหาร้านข้างแกงสักร้านที่จะอาศัยฝากท้อง ผมเจอร้านหนึ่งไม่ไกลนัก ที่นั่นมีปลาสลิดของโปรด
"เอาปลาสลิดราดข้าวครับ" ผมสั่งด้วยเสียงนวล
เอามือเล็กเรียวของตัวเองไปลากเก้าอี้พลางนั่ง ผมถอนหายใจด้วยความหิว ที่หูแว่วเสียงสับปลา แม่ค้าบรรจงแกะเนื้อปลาใส่จานและเดินเอาให้วางไว้ตรงหน้า
"ขอบคุณนะครับ" ผมบอก ไม่ใช่ที่ป้าเดินเอามาให้ แต่ที่ป้าแกะปลา ...
ข้าวสวยนุ่มระอุกับเนื้อปลาสลิด ... หางกับคลีบหายไป นั่นแหละประเด็น ... มันคือ ... เหมือนไปหนองมนต้องกินข้าวหลาม สำหรับผม หางของปลาสลิดเท่ากับปลาสลิด ...
ไม่เป็นไร "ของคุณครับ"
ตักใส่ปากไปหลายคำกว่าจะหมด เค็ม มัน กำลังดี กรอบอร่อยเชียว ... "สั่งอีกจานดีกว่า ไม่รู้พรุ่งนี้จะมีอีกมั้ย ... ปลาสลิด"
ป้าครับ !!! ... "ผมเอาปลาสลิดราดข้าวอีกจานครับ" ... ผมเว้นวรรคให้ความเงียบสักครู่ ... "ไม่ต้องแกะนะครับ" ...
ไม่นานนักป้าแกก็เอามาวาง รอยยิ้มป้าจางลงเล็กน้อย กระนั้นก็ยังมีให้เห็นตามไรฟัน ... "แกคงเหนื่อย" ผมคิด
"อี๋ ... " ผมอุทาน ไม่ใช่ไม่อร่อยนะ .... ก็ ... แบบ ... ใช่มันไม่อร่อยจริง ๆ ด้วย !!!
ผมสงสัยว่าทำไมรสชาติมันต่างกันอย่างนี้ ... พลางคิดไป ... "ของเขามีคาแรคเตอร์"
ส้มบางไหนอร่อย ...
คำตอบคงเป็น "บางลูก" เพราะทุกลูกมี "ตัวตน" ส้มก็คือส้ม อร่อยมั้ยเราคิดไปเอง ... สรรพสิ่งมีความแตกต่างใช่ว่าจะเหมือนกัน ผมอาจจะไปเจอ "ปลาสลิดแนว" ก็ได้
บางทีอาจเหมือนผม ที่ไม่สนใจอะไรนอกจากความอยากเขียน เขียนทั้งวันทั้งวี่ ... มีอารมณ์ก็เขียนไม่มีอารมณ์ก็อ่าน "ผมเองก็คงจะไม่อร่อยสำหรับใครบางคนเหมือนกัน"
ความงามคืออะไร ... คือศักยภาพของจิตเราในการมองเห็นความงามในสรรพสิ่ง คำนี้จึงไม่ใช่แค่ "คำนาม" หากแต่เป็น "สภาวะ" ก็ได้ด้วย
ดีใจนัก ที่โลกนี้มีสภาวะแห่งความงาม มีช่วงเวลาที่เราจะฝึกตัวเองให้มองเห็นสิ่งสวยงามในสิ่งที่เขาว่ากันว่าไม่สวย
"แน่นอนในความทุกข์นั้นก็สุขได้"
หากเพียงเราเลือกที่จะสุข นับมันว่านี่เป็น "โอกาส" อีกครั้งหนึ่งที่เราจะได้ฝึกตัวเองก้าวข้ามกฎเกณฑ์ หัดตั้งคำตามใหม่ให้กับชีวิตเก่า
"จำเป็นด้วยเหรอที่เจอเรื่องร้ายแล้วต้องทุกข์เสมอไป"
"แตกต่าง" นั้นงาม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น