ชีวิตที่ต้อง "ซูม" ... สายตาที่ต้องปรับระยะชัด
อยากจะเห็นอะไร "ขอโทษครับ ช่วยชัดอีกหน่อยได้ไหม"
คนสายตาสั้น ... คนมืดบอด ... คนเหงา ... "ผม"
------- (ค่ำคืน // ลำพัง // กลางถนน) -------
หลังจากยัยเจ๊โหดกลับบ้านไปแล้ว ผมที่แกล้งทำทีว่าเดินกลับบ้าน ก็เดินกลับมา "ที่นี่" ที่ที่เราพบกันครั้งแรก อุบัติเหตุท่ามกลางความสับสนของผม ...
นกกระดาษกลาดเกลื่อนอยู่เบื้องหน้า มันชัดดี แต่มันคงจะชัดแบบนี้เฉพาะตอนที่ผมใส่แว่นเท่านั้น เพราะหากผมถอดแว่นออกเมื่อไหร่แล้วล่ะก็ ภาพตรงหน้าก็จะพร่ามัวไป ซึ่งบางครั้งมันก็ชวนให้ใช้จินตนาการทีเดียว
เก้าร้อย !! --- ระยะชัดที่ห่างจากคนปกติของผม มันสั้นที่สายตาทั้งคู่ ...
น้ำดำแฉะซึมเข้าไปในตัวนกส่วนหนึ่ง อีกส่วนที่อยู่ด้านบนยังแห้งสนิท ผมค่อยๆ เก็บพวกมันใส่ถุงที่ผมอุตส่าห์ขอมาจากคลีนิค พลางหวาดอยู่ในใจ กลัวเหลือเกินว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นซ้ำสอง กับนิ้วของผม เพราะซากโหลกระจกนั้นยังคงกระจัดกระจายอยู่ที่พื้น
คนผ่านไปมาอดเหลียวมองผมไม่ได้ -- ภาพของชายคนหนึ่งท่าทาง "เก้ๆ กังๆ" คงจะลอยเด่นอยู่ในแววตาของพวกเขากระมัง "ไม่สนใจๆ ... เก็บต่อไปดีกว่า ..."
๑๕ ถุง ผมเก็บจนหมดสิ้น แถมแยกพวกที่เปียกออกจากพวกที่แห้งให้ด้วย
เหงื่อใสไหล ซึมเปียกเสื้อ ปะปนกันกันกับเลือดแดงของเธอ --- ชักสยอง แฮะ !! --- แต่ยังไงซะก็เก็บเสร็จแล้ว พรุ่งนี้หลังเลิกงานจะไปซื้อโหลเอาไปคืนเธอ "เราไม่ต้องติดค้างกัน"
------- (ตึกสูง // ห้องเหลี่ยม // ความจำเจ) -------
กลับมาถึงห้องราวเที่ยงคืน เอาถุง ๑๕ ถุงขึ้นแท๊กซี่มาด้วย สรุปว่าเหนื่อยจนเดินกลับไม่ไหว จะพับอะไรนักหนา เอาไปให้คนรักหรือไง ... โถ่เอ๊ย !! ไอ้พวกมีคนรัก
น้ำจากฝักบัวไหลกระแทกความเหนื่อยล้าในร่าง ความสดชื่นเริ่มกลับมาแล้ว พวกมันคงไหลไปกองรวมกันในที่ในท่อมั้ง ... อย่างงั้น .... ในท่อก็คงจะมีแต่ความทุกข์สินะ ... ผมเวิ่นเว้อ
เมื่อกี๊มันมีซากนกกระดาษอยู่แผ่นหนึ่ง เขียนข้อความเอาไว้ด้วย แต่น้ำกัดจนหมึกละลายไปหมดแล้ว อ่านดูไม่เห็นจะรู้เรื่อง --- เอ๊ะ !!! --- ผมรีบปิดฝักบัว วิ่งออกไปจากห้องน้ำ ...
แทบลืมเปิดประตูกันเลยทีเดียว ดีที่มันขวางเอาไว้ บอกตามตรง หากผมสามมารถวิ่งทะลุประตูได้ผมคงทำไปแล้ว ...
ที่ด้านนอก ถุงถูกวางอยู่ที่พื้น มันมีรูระหว่างรอยมัดที่ปากถุง ใหญ่พอให้เขี่ยนกออกมาได้ "อ่าาาาาา ... ออกมาแล้วๆ" ผมแกะเบาๆ
โอ้ว์ ------- !!
มันมีข้อความด้วย ... อันนี้ล่ะ ... ก็มี ... อันนั้น ... ก็ด้วย "เจ๊เขียนทุกแผ่นเลยเหรอเนี่ย"
------- (ข้อความ // หน้ากระดาษ // ความลับ) -------
ค่ำนี้ฉันนั่งมองดาวคนเดียว พลางส่งความคิดถึงไปให้คุณ ตรงนี้ฉันเห็นคุณชัดทีเดียว "คุณดาวศุกร์" วันนี้เป็นวันที่เก้าร้อยสามสิบห้าแล้วสินะ นับตั้งแต่คุณแม่เข้าห้อง "ไอซียู" ทำไมนะ ... ทำไมฉันรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมเอาซะเลย คิดมาตลอดว่าทำไมมันไม่เป็นฉัน ... ที่อยู่ในรถคันนั้น ... เธอมีคำตอบให้ฉันใช่มั้ยคุณดวงศุกร์ ... ถ้ามีกรุณารีบตอบฉันทีนะ "ใจฉันจะขาดอยู่แล้ว"
------- (ปิดหน้าดระดาษ // ก้มหน้า) -------
มันสั้น อ่านไม่นานก็จบ แต่ดูเหมือนเรื่องบางเรื่อง มันช่างยาวนาน ไม่จบ ... ยังยืดเยื้ออยู่ในความคิดของใครบางคน กับใครอีกคนที่นอนหลับอยู่เกือบสามปี "ขี้เซาจริงนะ"
ผมต้องทำอะไรบางอย่างแล้ว ...
------- (จบตอน) -------
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น