แบ่งไม่ได้
เส้นบางเบา ที่ขีดแบ่ง บนแผนที่
ใช่จะแยก แผ่นดินนี้ ออกเป็นสอง
ใช่จะแยกความรู้สึก ในท่วงทำนอง
ที่ร่วมร้อง พ้องบรรเลง เพลงชาติไทย
แถบสามสี ที่แตกต่าง บนผืนผ้า
หาใช่ว่า ต้องแตกแยก แดกเดียดฉันท์
หากแต่เป็น ความสมัครสมาน บนพื้นผ้า แผ่นเดียวกัน
เป็นความฝัน ที่ทอดริ้ว ปลิวเสรี
เทียบไม่ได้
แว่วเสียงปืน วูบแสงเปรี้ยง สนั่นปั้ง
นั้นไม่ดัง เกินถ้อยกระซิบ รักข้างหู
ไม่สว่าง เท่าความหวัง ที่เพ่งดู
ไม่สะท้าน แม้ปู ที่ฝั่งทะเล
แม้พันล้าน คำยุยง ให้แตกแยก
ไม่ผิดแผก กับรอยแผล บนแผ่นหลัง
ไม่อาจเทียบ เพียงสักถ้อย "สามัคคี" ที่จีรัง
เปรียบดุจดัง หยดน้ำทิพย์ ชโลมรักษา
เลิกศรัทธาไม่ได้
สักวันหนึ่ง ในอณู ผืนแผ่นดิน
สามจังหวัด จะหอมกลิ่น แรงศรัทธา
บังเกิดต้นไม้ และมวล หมู่พฤกษา
มีต้นหญ้า คลุมหน้า วีระชน
สักวันหนึ่ง เสียงทะเลาะ จะเงียบหาย
เรื่องความตาย ข่าวร้าย จะหลบหนี
เพราะความศรัทธา ในหัวใจ คนไทยมี
มากกว่าแรง ต่อยตี นับหมื่นพัน
ไม่ใช่ ความกำยำ ที่มัดกร้าม
ไม่ใช่ ยามมีเงิน เท่าภูเขา
หากแต่เป็น แรงความรัก จากพวกเรา
ส่งถึงเขา ด้วยชีวิต ผ่านแววตา
ส่งถึงเขา ด้วยชีวิต ผ่านแววตา ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น