ลำคอของผมบัดนี้สั่นเทา สะท้านไปด้วยความเจ็บปวด กระนั้นผมก็ยังคง "เขียน" มันคงเป็นวิธีที่ผมสามารถเชื่อมความรู้สึกของผมกับใครอีกหลาย ๆ คนได้
คนเราคงไม่มีใครอยากอยู่ลำพังไปตลอด ...
พรวิเศษใดสักประการที่ผมอยากขอคงไม่ใช่อะไร ... แต่เป็นใคร สิ่งที่ผมอยากได้ยามนี้คงมีเพียงบุคคลที่นั่งฟังความทุกข์ยากในใจ "แน่นอนผมไม่ได้ยอมแพ้"
ถึงแม้ภายนอกจะสะท้อนสะท้านไปด้วยความสับสน ผมก็แค่ถอยขามาข้างหลังหนึ่งก้าว ไม่ใช่เพื่อวิ่งหนีแต่เพื่อรวมกำลังที่จะก้าวไปข้างหน้าทีละหลาย ๆ ก้าวต่างหาก
เหงาบ้าง สับสนบ้าง เหนื่อยยากบ้าง ป่วยบ้าง ยังมี มันเป็นเรื่องธรรมดาของ "คน" ความคิดของผมสว่างขึ้นแล้ว ...
หลายครั้งผมมัวมองแต่ตัวเอง และมันก็ไม่ได้ช่วยอะไร มันไม่ได้ช่วยชีวิตของผมจากความท้อแท้ กลับกันเมือมองไปยังเพื่อนรอบกายกลับพบว่า "มีบางคนที่เขาก็สับสนและทุกข์เหมือนผมเช่นกัน"
ปฏิบัติการก้าวไปข้างหน้าของผมจึงเริ่มขึ้น ...
ผมโทรไปคุยกับเขาด้วยรูจมูกตีบ ๆ กับใจที่เงียบเหงา "จริง ๆ ผมไม่ได้ใช้ปากเท่าไหร่ ใช้หูมากกว่า" ช่วงเวลาดี ๆ ของผมเกิดขึ้นอย่างเรียบง่าย ไม่ใช่การมีคนมาปลอบแต่เป็นการปลอบใจคนอื่น
แท้จริงการให้ทำให้เรามีมากกว่าที่ผ่านมาโดยเฉพาะกำลังใจ ...
เพื่อนของผมก็ทำอย่างเดียวกันคือทุกคนต่างให้ออกไป นี่แหละ !!! "หลายก้าว" ของผมมันไม่ได้เกิดขึ้นทีละก้าว หากแต่ทุกก้าวเกิดขึ้นพร้อมกัน เพราะมันไม่ใช่เพียง "ผม" หากแต่เป็น "เรา" ที่ก้าวไปด้วยกัน
ภูมิใจที่นับตั้งแต่เช้ากำลังเพียงน้อยนิดของคนป่วยคนหนึ่ง ช่วยทำให้เกิด "สายใยแห่งกำลัง" ไปสู่คนอีกหลาย ๆ คนได้
****************************
คนเราจะแข็งแกร่งใช่แข็งแกร่งที่ความกำยำ
คนเราจะมีกำลังใช่วัดที่มัดกล้าม ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น