การเดินทางทำให้เราได้พบ ... กันและกัน
เกิดความผูกพันธ์
เกิดรอยยิ้ม เกิดเสียงหัวเราะ
บ้างนอนกรน บ้างนอนไม่หลับ บ้างชอบพูดจา
ฉากอาจเปลี่ยนไป หากแต่พวกเรายังเหมือนเดิม ...
ฟากฟ้าสีครามลอยตัวอยู่ด้านนอกของบานกระจก ฉันมองเห็นถนนสีเทา ๆ เหยียดตัวออกยาว มันทอดไปข้างหน้า
"จุดหมายใต้ผืนฟ้าเดียวกันยังคงรอคอย"
เสียงเพลงของพี่แจ้ ดังโอ๊ย ๆ มาละลิ่ว ... "หวัดดีเธอชื่ออะไร" ล่องลอย ...
ฉันยิ้มและจรดสายตาเพื่อเฝ้ามองเข้าไปในช่วงเวลาวัยหนุ่มสาวของพวกเขา ต้นไม้ที่กำลังจะหยั่งรากลึก ดอกไม้ที่กำลังแย้มกลีบต่างเตรียมตัวที่จะเบ่งบาน เวลาของฉันหยุดนิ่งลงไป สิ่งนี้ใช่ความสุขหรือเปล่าฉันยังไม่แน่ใจ แค่ฉันไม่อยากผ่านมันไปเท่านั้นเอง ...
ล้อรถยังคงหมุนต่อไปเรื่อย ๆ บนถนนสายนี้ ... หลายคนอาจคิดว่าเรากำลังเดินทางไปข้างหน้า หากแต่สำหรับฉันแล้ว ภาพที่เห็นกลับต่างออกไป "เราไม่ได้ไปไหนเลย มันเหมือนเราวิ่งบนลู่วิ่งมากกว่า"
รถอยู่กับที่ โลกต่างหากที่ "หมุน" มันยังคงหมุนไปตามหน้าที่ของมัน หลายครั้งฉันคิด ... "การเดินทางคืออะไร" มันคือการละจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งหรือ ...
"ฉันว่ามันหาได้เป็นเช่นนั้น สำหรับฉันมัน คือ ใครบางคนบนลู่วิ่ง ใครบางคนที่วิ่งไปกับฉัน เราได้ผ่านอะไรไปด้วยกัน"
มันอาจเป็นช่วงเวลาที่น่าตื่นตา น่าจดเอาไว้เพื่อ "จำ" ไม่ว่าเราจะต้องเคลื่อนตัวเองไปข้างหน้าหรือไม่ ลึก ๆ มันปรารถนาที่จะ "หยุด"
ที่ที่เราหยุดสำหรับฉันมันคือ "บ้าน" มันคือใครบางคนบนลู่วิ่ง ใครบางคนที่เดินทางไปกับเรา มันคือการหยุดใน "ความเคลื่อนไหวของสรรพสิ่ง"
มันคงเหมือนความอิ่มใจในความอิ่มท้องของพวกเราที่ร้านอาหาร ซึ่งแกงป่าอาจจะเผ็ดไปบ้าง แต่ฉันก็ไม่เห็นใครจะร้องไห้ ... กลับกันน้ำตามันไหลออกมาจากความยินดี กลับกันที่ร้านอาหารกลายเป็น "บ้าน" ของพวกเรา
***************************************
แต่ใครอีกคนหนึ่งตอกน้ำด้วยเพลง animation "พี่แสตมป์" บอกฉันกลาย ๆ ผ่านบทเพลงว่า "สรรพสิ่งที่หยุดก็กำลังเคลื่อนไหวอยู่นะ ภายใต้ผิวหนังของสาววัยใสมีการเกิดแก่เจ็บตายของเซลทุกวินาที ..."
โอ้ ... แท้จริงการเคลื่อนไหวกับการหยุดนิ่งคือสิ่งเดียวกัน
น่าแปลกที่สองสิ่งที่แตกต่างโดยสิ้นเชิงกลับกลายเป็นสิ่งเดี่ยวกัน แต่สิ่งที่คล้าย ๆ กันกลับไม่เหมือนกัน
ฉันคิด ... มันคงคล้าย ๆ ที่เธอกับฉัน "เราต่างเป็นคนคนเดียวกันนั่นเอง"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น