ท่ามกลางไอระอุของหม้อเดือด เธอคนนั้นยังคงยืนลวกก๋วยเตี๋ยวด้วยท่าทีท้าทายต่อโชคชะตา "สายตามืดทึบ บอดสนิท" หากแต่เธอกลับเห็นภาพที่ต่างออกไป ...
ลูกชิ้นปลา ปลาหมึก เส้น หนังปลากรอบ ถูกเรียงอย่างเป็นระเบียบเท่าเทียมกันทุกอัน น้ำซุปจากหม้ออยู่ในชามในระดับเดียวกัน "เธอผ่านอะไรในชีวิตมาบ้างนะ" ผมคิด
คิดผ่านภาพรอยแผลน้ำร้อนลวกบนสองมือเธอในดวงตาของผม ...
หากเธอล้มลง คงต้องใช้แรงมากกว่าคนอื่นหลายเท่ากว่าจะลุกขึ้นมาได้ อะลองความเหนื่อยยากในวันเหล่านั้นพริ้วตัวและรวมเป็นหยดในเบ้าตาของเธอหรือไม่
ก่อก ... !!!
"ได้แล้วครับ อย่ากินเยอะนักนะวันนี้ เดี๋ยวเปลืองตัง" เด็กเซริ์ฟคราวพี่พูดเย้า
ผมปิดปากหัวเราะ ... ภวังค์สลายไปแล้ว
แต่ในละอองระอุแห่งความเหนื่อยยาก "เธอยิ้ม" ที่เราเย้ากัน
ผมมองลงไปในชามก๋วยเตี๋ยว ชดน้ำซุปเข้าไป น้ำตาไหลออกมาซึมตัวที่เบ้า ... รีบเช็ดก่อนจะละเลียดไปบนผิวแก้ม อารมณ์พรั่งพรูไปด้วยความสะเทือนสะท้านใจ พูดกับตัวเองว่า "จะเจออะไรก็ตาม ฉันจะไม่ยอมแพ้"
*****************************************
โลกใบเล็กในชามก๋วยเตี๋ยวตรงหน้าสอนอีกบทเรียนกับฉัน
"หนังปลามาจากปลาที่ถูกเอาหนัง เนื้อปลามาจากปลาที่ถูกเอาเนื้อ ... ก๋าวเตี๋ยวประทังชีวิตมาจากชีวิต"
ในชามอาหารของผมมีความทุกข์ระทมของสรรพสิ่ง มีบางสิ่งเสียชีวิตรอดจากการเอาชีวิตรอดของ "เรา" ผมคิดต่อไปพลางนั่งมองก๋วยเตี๋ยวตรงหน้า ก่อนตักใส่ปากกินด้วยความหิว
"เราเบียดเบียนกันเสมอทั้งกับตัวเอง กับคนอื่น แม้กับสรรพสิ่ง" กว่าจะโตมาคงเบียดเบียบไปหลายชีวิต น่าแปลกที่ว่าโลกใบนี้เป็นอย่างไร มันกลับคล้ายๆ ชามก๋วยเตี๋ยวตรงหน้า ...
*****************************************
สรรพสิ่งเวียนวนไปมา บ้างเกิดขึ้นแทงยอดอ่อน
บ้างนอนในเปล ท่ามกลางเสียงเห่กล่อม
บ้างสุข บ้างทุกข์
แต่นี่คือชีวิต ....
ก้าวเท้าไปข้างหน้า รวมกำลังผ่านแววตา
แม้โชคชะตาไม่เป็นใจ
แม้มองไม่เห็นทาง
ก็จงรักษาความหวังเราไว้
จงศรัทธาในสิ่งที่เชื่ออย่างแน่วแน่
"อย่างยอมแพ้" จำไว้
จงอาศัยในโลกนี้ดุจที่พักชั่วคราว
จงอย่าเอา อย่าเบียดเบียนผู้อื่น
จงแบ่งปันสิ่งที่พอมีจะแบ่งปัน
จงอย่าสงวน "น้ำใจ"
อย่ารั้งมัน อย่าฉุดมันเอาไว้
จงปล่อยมันออกไปเหมือกวางผู้วัยฉกรรจ์
จงปล่อยมันทะยานเหมือนอินทรี
เพื่่อสิ่งเดียว ... "ลูกหลานของเรา"
"รอยยิ้มของเขาในวันข้างหน้า"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น