บันทึกหก วันจันทร์ที่ ๒๐ มิถุนายน ๒๕๕๔
ตะวันจรัสแสงทองริมเส้นขอบฟ้า คลับคล้ายที่เคยเห็นบนรถไฟ ต่างกันเพียงมันเป็นขาขึ้น นกเกเรร้องเพลงปลุกพวกเราอย่างไม่ไยดี "สุนทรียสนาทนา" เมื่อคืนทำเอาพวกเราต้องพลอยนอนดึกไปตามๆ กัน
ผมนอนคนสุดท้ายตีสามกว่าๆ เห็นจะได้ ... พื้นแข็งถูกปูไว้ด้วยผ้านวมต่างที่นอน เรานอนกันตรงพื้นบ้าน ยกเว้นผม เพราะพอหลังจากการสนทนาของผมกับไอเดีย เพื่อนๆ ก็ต่างพากันหลับจนหมดสิ้น ดันเว้นโซฟาแสนนุ่มนิ่มเอาไว้
เสร็จผมล่ะ ... ผมเคลิ้มหลับไปทันทีเพราะความอ่อนแรง
จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ เสียงระรัวเล่นลูกคอของนกกระจอกยังแว่วไปมา เท้าของผมจรดพื้นเย็นเฉียบของยามเช้า ทอดสายตามัวขี้ตาไปข้างหน้า ไอเดียกำลังนั่งทำงาน ความอัฉริยะของเขาไม่ใช่แค่พรสวรรค์แต่มันหมายรวมถึงการขวนขวาย "นาซ่าไม่ได้บังเอิญให้เกียรติบัตรเขาแน่ๆ"
ผมทอดสายตาไม่ทางอื่นบ้าง ฐาปะนีย์ กับ อ้อแฟนรักตื่นแล้ว เหลือเพียงบุคคลที่นอนคนแรก "ไอ้เต่า" มันยังคงอ้อยอิ่งอยู่ให้ห้วงนิทราอันแสนสงบ ความเกเรของเจ้านกตัวน้อยไม่ได้ผลเลยสักนิด ...
หลังจากที่เราใช้เวลาพักใหญ่ในการปลุกเจ้าคุณเต่าจากการพักสายตาครั้งใหญ่ เราทั้งห้าคนกับพ่อของไอเดียและแม่ของเราก็มานั่งทานข้าวด้วยกัน แต่แม่ของไอเดียมีธุระจึงจำเป็นต้องปล่อยพวกเราคุยกันต่อไปตามประสาเด็กๆ
"วันนี้ไปไหนดี" ฐาปะนีย์ถามชวน
"ไม่รู้ เค้าพาไปไหนก็ไป" เต่ากล่าว
"ผมตระหนักแล้วว่า แผนที่ดีที่สุด คือ ไม่ต้องมีแผน" ไอเดียเสริม
"เนอะ บางทีมันกดดัน" ฐาปะนีย์ว่าไป
"ทำไม่ได้แล้วมันเครียด" ผมขยี้ซ้ำ
พวกเรามองหน้ากัน พลางหัวเพราะอย่างสบายใจ แล้วก็ยุติเสียงพูดคุยไว้ด้วยข้าวมันไก้จากช้อนสแตนเลส ... พลางเคี้ยวพลางมองหน้าเพื่อนๆ มื้อนี้แม่ไอเดียเลี้ยงเราด้วยรอยยิ้ม
เสร็จจากมื้ออาหาร พวกเราถ่ายรูปกับแม่ของไอเดีย ที่โซฟาลายเสื้อหน้าบ้าน ก็มานั้งออกเสียงเมืองสำคัญต่างๆ ของโลกที่แปะเอาไว้ใต้เรือนนาฬากา เหมือนจะมีนาฬิกาหลายๆ เรือนเอาไว้เทียบเวลาของโลกแต่ละโซน บนฝาผนังบ้านด้านนอกสีน้ำตาลอ่อน
"กรีนนิช" เต่าออกเสียง
"ไม่ช่ายครับพี่" ไอเดียค้าน
"แล้วมันออกว่าไรวะ" เต่าสงสัย
"กรี ... นู ... วิช" ไอเดียฉายภาพแท้
"อ๋อๆ กรีนูวิช" พวกเราออกเสียงพร้อมกัน หัวเราะร่าต่อเนื่องมองหน้ากัน การเดินทางสู่เขาวังกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกในไม่ช้า ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น