สิงโตเจ้าป่าสอนลูกชายของเขาว่า "จงรักษาสมดุลของป่านี้ไว้"
เค้าบอกให้ลูกชายของเขาเคารพผู้เพื่อนร่วมป่าทุกครั้งที่กิน อย่ามองว่ามันเป็นของเล่น หรือเพียงแค่มื้ออาหาร สมดุล คือ yเมื่อเราตายไปร่างกายของเราก็จะกลายเป็นต้นหญ้าให้ละมั่งกินเช่นกัน ดังนั้นจึงไม่มีอะไรคงอยู่ฐาวร ทุกอย่างล้วนมีขึ้นแค่เพียงชั่วคราว ณ จุดหนึ่งมันจะกลายเป็นอดีต
แล้วถ้า ...
บ้านเมืองกลายเป็นคอนกรีตจนหมดสิ้น ผืนดินกลายเป็นถนน ต้นไม้กลายเป็นเสาไฟ แล้วร่างกายของเราจะกลายเป็นต้นหญ้ามั้ย ละมั่งจะกินอะไร กลับกันเรากลับเลี้ยงสัตว์เอาไว้เพื่อกิน กินเพื่อความอร่อย กินเพื่อความบันเทิง เอาความสนุกลิ้นเข้าว่า แล้วเราจะรักษาสมดุลไว้ได้อย่างไร เรากลายเป็นเจ้าโลก (ผู้ยิ่งใหญ่กว่าเจ้าป่า) ที่ไม่รู้จักหน้าที่ของตัวเอง
น้ำท่วมเพราะเราไม่มีดิน แต่เรากลับมีแต่ถนน เรามีท่อเพราะเรามีถนน เรามีอุโมงระบายน้ำเพราะเรามีถนน เรามีถนนเพราะเอามีรถ เรามีรถเพื่อธุรกิจ เรามีธุรกิจเพื่ออะไร ... "การแก้ปัญหาของเรามันคือการสร้างปัญหาเพื่อหาทางแก้ต่อไปเรื่อยๆ"
เราสร้างระบบการซื้อขาย สร้างเศรษฐกิจแล้วเราก็ดันเชื่อจะเป็นจะตายว่ามันคือวิถีชีวิตจริงๆ ของเรา เราเรียนหนังสือเพื่อหางานทำแล้วเราดันเชื่อระบบการศึกษาว่าที่มีอยู่มันดีที่สุด มันคือคำตอบ เชื่อมากจนเอนท์ไม่ติดก็เครียดกันเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต เครียดราวกับว่าชีวิตนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว "เรากลายเป็นปัญหาซะเอง"
ทั้งๆ ที่คำตอบของปัญหานี้มันอยู่ในโลกที่เราบอกว่าล้าหลัง ไม่ทันสมัย ความสุขล้นกลับอยู่ที่นั่น แสงสีทองของพระอาทิตย์ กับรอยยิ้มบนผืนหญ้าของเหล่าแมกไม้อยู่ที่นั่น แต่เราดันไม่เชื่อ ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น