ฉันกับเธอเราอยู่กันอย่างห่างๆ แต่เรากับเรียกมันว่า 'ความใกล้ชิดคงที่' ในความห่างนี้เราไม่ได้แยกจากกันซะทีเดียว เราคิดถึงกันบ้าง เราดึงดูดกันบ้าง เราแอบมองเงาของกันและกัน คราดสายตา แต่ไม่อาจหลุดออกไม่นอกวงโคจร ... เป็นอิสระอยู่ภายใต้พันธนาการ ...
ฉันตากผ้าในวันที่ฝนตกหนัก ฉันกินในตอนที่อิ่มแปล้ ฉันนอนตอนที่สดชื่อนสุดๆ บางครั้งชีวิตเรามันก็ไม่มีเหตุผล ... มันเหมือนกับที่ฉันรักเธอ ~
น้ำท่วมเป็นเมตร ที่ต่างจังหวัด บางคนเสียหายอย่างหนัก บางคนแย่งอาหารกัน บางคนกำลังคิดสั้น ... ถึงเวลาที่พวกเราต้องทำอะไรกันบ้างแล้ว เพราะนี่เป็นโอกาสที่เราจะแสดงว่ารอยยิ้มแห่งสยามมันไม่ได้จางหายไปไหน การอยู่อย่างตัวใครตัวมันอย่างที่ผ่านมาไม่ช่วยแก้อะไร "ร่วมมือกัน เราทำได้ทุกสิ่ง"
น้ำท่วมกรุงเทพ 2485 มีเรือสัญจรไปมา อยู่ทั่วทั้งฝั่งพระนครและฝั่งธนฯ จากภัยธรรมชาติกลายเป็นภาพที่งดงาม วิถีชีวิตที่มีไม้พายประจำกาย ผู้คนต่างยิ้มแย้ม ไม่ตื่นตระหนกอย่างในทุกวันนี้ ... บางครั้งอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด สูดลมหายใจลึกๆ สู้กับมันสิ อย่ากลัวเลย
เรามีแรงหน่วงเหนี่ยวระหว่างกัน เธอกับฉัน เหมือนจะไกลด้วยระยะทาง แต่อะไรบางอย่างในตัวเอาสองคนก็มักจะดูดเรา ให้เข้ามาอยู่ใกล้ๆ กัน สุดท้าย "หัวไหล่ก็ชนหัวไหล่ ใจก็ประสานใจ"
สมรู้ คล้ายๆ สมสู่ มันคล้ายๆ สมเสร็จ ... บางครั้งสมรู้สมสู่แต่ไม่เสร็จ ... การต้องใจทำอะไรไม่ได้หมายความว่ามันจะสำเร็จเสมอ มันต้องพยายาม ถ้าสมรู้พยายามสมสู่ไม่แน่ อาจจะสมสู่จนสำเร็จ ...
ต่อให้มีใจสักร้อยดวง มันก็จะไม่มีของเธอ
การลบเบอร์โทรศัพท์ ไม่ได้หมายความว่าจะลบภาพเธอให้หัวออกไปได้ ไม่ได้หมายความว่าจะลบเสียงของเธอในรูหู ไม่ได้หมายความว่าจมูกของฉันจะไม่ได้กลิ่นเธอ คนนอนเตียงเดียวกันทุกวัน ตดเธอฉันยังเคยดม ... แค่เบอร์หายเธอไม่หายไปไหนหรอกนะ
มองไปรอบๆ ผู้คนรีบๆ คนที่ตลาดกินข้าวกันเร็วขึ้น เด็กเสริฟก็เสริฟเร็วขึ้น คนผัดก็ผัดเร็วขึ้น ยามก็หลับเร็วขึ้น แม่ค้าก็ด่าไว้ขึ้น หมาเห่าเร็ว ยุงกัดเร็ว คนป่วยเร็ว หมอรักษาเร็ว ... ทั้งหมดเป็นเพราะน้ำจะท่วม ... แต่น้ำท่วมไม่ทำให้ฉันรักเธอเร็วขึ้นนะ ... มันยังค่อยๆ ดูกันไปเหมือนเดิม
เค้าว่าคืนนี้น้ำจะท่วม คนเก็บของกันใหญ่ 7/11 คนแน่นมาก ... ผู้คนพากันใส่ขาสั้น บางคนถึงขนาดเลิกกับแฟนก่อน รอน้ำลดค่อยมาคบใหม่ บางคนป่วยเป็นมะเร็งขั้นสุดท้ายอยากตายมากแต่ไม่มีโลง เพราะร้านทยอยปิดกัน เฮ้อ ... นี่แหละวาระแห่งชาติ ชาตินี้ชาติเดียวพอไม่ต่อชาติหน้านะ ...
คนเราไม่ได้อยากให้ซับน้ำตาเท่ากับการมีคนอยู่ข้างๆ ไม่ใช้ผ้าเช็ดหน้า แต่เป็นหัวไหล่ของฉันกับเธอที่ชนกัน ...
สงสัยว่าครูพละทุกคน เวลาจะให้ทำอะไร ทำไมต้อง "อึ้บ" ทุกที "ครูนับแล้วกระโดดพร้อมกันนะ 3 2 1 เอ้า อึ้บ !?!"
เรื่องของตัวเองไม่ได้ยิ่งใหญ่เสมอไป มันไม่ได้ทำให้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก อย่าทำราวกับว่าตัวเราเป็นแกนของโลกนี้ สนใจคนอื่นบ้าง หัดรักคนอื่นบ้าง หัดที่จะให้คนอื่นบ้าง ...
พ่อมักจะซื้อขนมที่เราชอบทิ้งไว้เสมอ เผื่อว่าเราจะกลับมากิน "เผื่อว่า" พ่อจะเผื่อเอาไว้แบบนี้ทั้งๆ ที่รู้ว่านานๆ เราจะกลับมา หากจะหาใครสักคนนึงที่ซื่อสัตย์กับความรักโดยไม่หวังผลตอบแทน ก็ต้องเป็นท่านแน่นอน
ในชีวิตของเราหนึ่งชีวิต ย่อมต้องการใครสักคนที่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะยังอยู่ข้างเดียวกับเรา ท่ามกลางผู้คนมากมาย ... แต่เมื่อหาไปก็ไม่เจอ เราเจอเพียงคนที่คล้ายๆ ว่าจะเป็นคนนั้น ในที่สุดเรากลับค้นพบว่าเค้าเองอยู่ข้างๆ เรามาตลอด ... "วันนี้ผมยังรักและคิดถึงพ่อเหมือนเดิมครับ"
"ถ้าเราตกหลุมรักคนสองคนพร้อมๆ กัน อย่าเลือกเพียงคนที่เรารัก จงเลือกคนที่เราขาดเขาไม่ได้"
บางครั้งคนเราก็มีแค่ "ขอโทษ" กับ "ไม่เป็นไรนะ" ไม่จำเป็นต้องทิฐิ ไม่ต้องมีมากนักก็ได้ศักศรี ไม่ต้องมีหนักหรอกความเย่อหยิ่ง กับคนที่เรารัก กับเพื่อร่วมชาติ กับคนในครอบครัว ... ของแบบนั้นฉันไม่ต้องการหรอก แค่คำขอโทษแล้วก้าวต่อไปก็พอแล้ว ...
สำหรับผู้ชาย ความน่ารักไม่ได้อยู่ที่มัดกร้าม หรือหน้าตา มันอยู่ที่นิสัยใจคอ ถึงเวลาผ่านไป จากเด็กกลายเป็นชายหนุ่ม ทว่าถึงอย่างไรมองดีๆ เราก็จะเห็นเด็กผู้ชายอยู่ดีนั่นแหละ ... ดังนั้นความสวยงามของความรักนั้นจึงไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบ เด็กคนนั้นต่างหากที่น่าสนใจ
นอกจากเพลงจะมีไว้ฟังแล้ว มันยังมีไว้พูด โดยเพลงเราจึงสื่อสารกันทางอารมณ์ และเข้าใจความรู้สึกของอีกคนนึงได้ ผ่านบรรยากาศของเพลง ผ่านเครื่องดนตรี เราไม่อาจจะหลอกตัวเองว่าสนุกเวลาร้อง หากเราไม่สุกจริงๆ ...
ทีแรกเค้าบอกว่าแกฝันเหยิน ฉันไม่เชื่อเถียงแทนแกไปดอกใหญ่ แต่พอแกจะพูดเสริม ... อืมหืม ... กูไม่น่าเถียงแทนมึงเลย
ไม่ดีเด่อะไร ไม่ใช้คนที่ดีพร้อม ยังรู้ตัวเสมอว่าไม่สมบูรณ์ แต่ก็พยายามเหลือเกินที่จะดีขึ้นอย่างไม่เคยถอดใจ ... สักวันมันต้องดีกว่านี้แน่ๆ
ถ้าโลกนี้ไม่มีผู้หญิง ความอ่อนหวานในโลกจะน้อยลงมั้ย ... สำหรับผมคงน้อยลงไปมาก เพราะทุกวัน ตั้งแต่มีแฟนก็เลิกกินน้ำตาลมานาน 5 ปี แล้ว ...
"ดีแค่ไหนที่ได้ปวดขี้เมื่อยังมีโอกาส" เราไม่รู้วันและเวลาชีวิตของเรา รีบทำในสิ่งที่ตั้งใจซะ ปล่อยเอาไว้จะปวดท้องเปล่าๆ
ตราบใดที่ดวงดาวยังสุกสกาวบนฟ้า ฉันจะอยู่เพื่อปกป้องเธอไม่ไปไหน ...
อ่านหนังสือของนู๋ดีแล้วรู้สึกว่าตัวเองคิดถูกแล้วที่ไม่ทำงานประจำ ไม่งั้นคงลืมไปว่าหนึ่งชีวิตของเราทำอะไรไดหลากหลายจริงๆ ทุกวันนี้กลับดีใจ ที่ไม่ได้อยู่ในอาชีพอะไรเลย เพราะเขียนที้งหนังสือ แต่งเพลง วาดรูป เล่นดนตรี สร้างเว็บ ทำกับข้าว เขียนโครงการช่วยเหลือสังคม ฯลฯ ก็คุ้มแล้ะ หากไปทำงานอย่างคนอื่นคงไม่ได้ใช้ความสามารถขนาดนี้แน่ๆ อยากให้เราเชื่อร่วมกันว่า เราไม่ได้เก่งเพียงอย่างเดียวเหมือนที่ระบบการศึกษาพยายามยัดเยียดให้เราเชื่ออย่างนั้นมาตลอด สู้ๆ
ความสุขคืออะไร ... คือการเข้าใจในความทุกข์ และไม่ตกเป็นเครื่องมือของความทุกข์ ... คือรู้ตัวว่าความทุกข์เป็น "สภาพวะ" สภาพที่ไม่เที่ยง มันจะต้องผ่านไป และในไม่ช้าก็จะกลับมาอีก
ล้มบ้างกได้นะ เหนื่อยบ้างก็ได้นะ เจ็บบ้างก็ได้นะ ผิดหวังบ้างก็ได้นะ ชีวิตอ่ะ ... ไม่ต้องไปดิบดีทุกเรื่องหรอก ... ถ้าเธอเสียใจจะไปซบไหล่ใครกัน ในเมื่อเธอพยายามซะอย่างนั้น ...
คนเรานี่แปลกเรื่องอยากลืมเสือกจำได้แม่น ... เรามักจะจำความล้มเหลวครั้งสำคัญของเราได้ดีชนิดฝังใจ แท้จริงมันอาจเป็นข้อดีที่ทำให้การก้าวขาครั้งต่อไปมีโอกาสล้มเหลวซ้ำน้อยลง แม้ว่ามันดูจะโหดร้ายไปสักหน่อยก็ตาม
แคร์ทำไมแค่ผู้ชายควายๆ คนนึง ที่แยกว่าอะไรดีหรือเลวไม่ได้ อยากได้คนแบบนี้มาเป็นพ่อของลูกเหรอ ... ไม่หรอกไม่มีใครเค้าอยากได้
บางทีเราต้องสงวนคำอธิบายที่เรามี เพื่อรับฟังบ้าง ฟังสิ่งที่โลกนี้และความรักำลังจะบอกเรา การบ่นต่อว่า การฟูมฟายเป็นกระบวนการเพื่อการหาสิ่งที่ดีกว่า มันไม่ใช่คำตอบ 'แต่เป็นคำพยากรณ์ถึงคำตอบที่กำลังจะมาถึง'
ถ้ารู้ตัวว่าต้องตายพรุ่งนี้ตอนห้าโมงเย็น จะไปทำอะไรกับชีวิต ... นั่นแหละคือสิ่งที่คุณต้องทำจริงๆ เด๋วนี้ ... จงใช้ชีวิตให้คุ้มซะก่อนที่จะไม่ได้ใช้ บางครั้งรักคนอื่นบ้างก็ได้ บ้างครั้งเรื่องอะไรให้อภัยได้ก็อย่าคิดมาก ... ดังนั้นจะเป็นจะตายอย่างไร ก็จงก้าวต่อไป ก้าวต่อไปให้ทันแสงของดวงตะวัน
คู่แท้แบบไม่ต้องลงทุนทำอะไร "ไม่มีในโลก" คนเราอยู่กันที่ปัจจุบัน ปู่ย่าตาทวดถูกคลุมถุงอยู่กันได้จนแก่จนเฒ่า แต่คนรุ่นใหม่ย้ายมาอยู่ก่อนแต่งยังเลิกกัน แท้จริงมันอยู่ที่วันนี้ของเราสองคน ว่า ยังคงศรัทธาในเจ้าหญิงให้สาวคนนั้นที่เราคบมาตั้งแต่หนุ่มๆ หรือไม่ หรือเรายังคงศรัทธาในเจ้าชายคนใน ในตัวชายคนนั้นที่เราคบมาตั้งแต่สาวๆ หรือไม่ ผมหวังว่าเราจะตอบว่าใช่ ไม่ว่าอย่างไรเราก็จะซื่อสัตย์กับคนนี้เสมอไป แบบนี้เรียกว่าคู่แท้ได้
หลายครั้งที่การจะรักใครสักคนมันไม่ง่ายเลย เราพยายามที่จะให้อภัยแต่ก็พบกับความล้มเหลว เราบอกตัวเองให้อดทนทั้งๆ ที่รู้ว่าก็คงจะทนได้อีกไม่นาน จริงๆ แล้วบางครั้งเราก็ไม่ต้องทน จริงๆ แล้วบางเรื่องเราก็พูดได้ และการรับฟังก็เป๋นคุณลักษณ์ของความรักเช่นกัน มันหมายถึงหนทางของการปรับความเข้าใจ แทนที่การมานั่งทนอย่างโง่ๆ
เพราะเธอฉันจึงได้เห็นสิ่งที่ชีวิตนี้ไม่คิดว่าจะได้มีโอกาสได้เห็น ได้เป็นคนใหม่อย่างที่ไม่คิดว่าจะได้เป็น ได้ร้อง ได้เป็น ได้เต้น ได้ฟูมฟาย เพราะเธอ เพราะเธอ เธอเพราะ เพราะเธอ ... ทำให้ฉันรู้สึกราวกับว่าเราเป็นหนึ่งเดียวกัน แท้จริงเราใช้ลมหายใจของกันและกันอยู่ ...
ที่ฉันร้องไห้ไม่ได้แปลว่าฉันอ่อนแอ เมื่อมีน้ำตาไม่ได้แสดงว่าหวั่นไหวเสมอไป ฉันอาจจะกลับมาเข้มแข็งกว่าที่เคยก็ได้ อย่าประมาทฉันก็แล้วกัน !!!
ตอนเด็ก : เราไปไหนมาไหนด้วยอาศัยขาของแม่ ตอนโต : เราไปไหนมาไหนเองด้วยขาของเรา ตอนแก่ : เราไปไหนมาไหนด้วยขาของลูก ... สักวันเราอาจจะต้องเดินไปในที่ที่เราไม่อยากไป ด้วยขาที่ไม่ใช่ขาของเรา เมื่อเรามีโอกาสพาเค้าไปก็พาท่านไปในที่ที่ท่านอยากไปบ้าง อย่าบ่นเลย
พ่อถามลูกชายว่า "โตขึ้นหนูอยากเป็นอะไร" ลูกชายตอบ "คาเมนไรเดอร์ครับ" พ่อยิ้มที่มุมปาก "มันเป็นไปไม่ได้หรอกลูก ในโลกแห่งความเป็นจริง" ลูกชายก้มหน้า "ผมช่วยคนแบบคาเมนไรเดอร์ไม่ได้เหรอครับ"
พระจันทร์กำลังจะลา พระอาทิตย ? จะโผล่ขึ้นมา ... โลกก็แบบนี้ หมุนเวียนเปลี่ยนเสมอ ... พรุ่งนี้ก็ซ้อมดนตรีอีก ... พอซ้อมเสร็จ ... ก็แสดง หลังแสดงก็ซ้อม ไปเรื่อย ...
ตกดึกทีไรเป็นต้อง "หิว" คนจะลดความอ้วน !!! มันก็ยังจะหิว
ถ้าของหายทำให้เราเข้าใจกับครอบครัว ก็ควรแล้วล่ะที่มีนจะหาย เพราะอย่างไรเราก็ย่อมอยากได้พวกท่านมากกว่าวันยังค่ำ กลับรู้สึกดีที่มันหายได้ด้วยซ้ำ ... จริงๆ เราได้รู้จักตัวตนของเรา ความเข้มแข็งและความอ่อนแอของเราเมื่อเราเสียของสำคัญ เมื่อเราถูกสั่นคลอน
ทำไมพระจันทร์คืนนี้เย็นชาจัง ... เธอไม่ยอมแม้จะหันอีกเสี้ยวมายังฉัน (คนจะเขียนกลอน มาตั้งวงเหล้าอะไรหน้าห้องฟร๊ะ)
บางทีก็อยากจะเป็นคนใจเย็น ใจดี รักคนอื่น แต่แน่ล่ะ ... มันไม่ง่ายเลย ไม่ง่ายอย่างที่คนที่ไม่อยากใจดี ใจเย็น ไม่มีวันเข้าใจ
แม้งานจะดูยาก แต่ยิ่งยากยิ่งรัก ยิ่งแน่นแฟ้น เพราะคำพูดของใครบางคนไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรในตัวฉันได้เลย มันไม่อาจทำให้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก ไม่อาจทำให้น้ำทะเลหวาน ไม่อาจทำให้โลกหยุดหมุน และแน่นอน มันไม่อาจทำให้ฉันย่อท้อ กลับกันมันจะเป็นแรงเป็นพลังให้ก้าวต่อจนกว่าสิ่งที่ได้เริ่มต้นไว้จะสำเร็จ
การให้คือการรับที่ยิ่งใหญ่ การให้สอนเราให้รู้ถึงความไว้วางใจ ถึงความเชื่อใจในกันและกัน สักวันโลกนี้จะเปลี่ยนไป แม้เราจะแตกต่างกัน ไม่เหมือนกันสักคน แต่สักวันโลกนี้จะสอนเราว่าแท้จริงเราสามารถไว้วางใจกันได้ เสมือนเรื่องของการขอบคุณเมื่อได้รับของจากผู้ใหญ่ มันเป็นเรื่องพื้นฐานของจิตใจ ทว่ากลับยิ่งใหญ่ท่วมท้น ถมทะเลให้เต็มได้ … มันก็สามารถเติมพลังเราได้ เติมเราให้เต็มความเป็นคนได้ โลกจะหมุนกลับ เราจะเป็นหนึ่งเดียวกัน ลูกของเราจะเล่นกับลูกเพื่อนบ้าน เราจะร่วมร้องเพลงด้วยกันที่กลางเมือง น้ำใจจะไม่ถูกบดบังด้วยความเกรงใจ สักวันโลกนี้จะหมุนกลับ แสงสว่างจะส่องลงมาเป็นประกาย ไม่ใช่แค่ในห้องของฉัน แต่ส่องลงมาในใจของคนทั้งเมืองนี้
ไว้อาลัยการจากไปของเพื่อนของเพื่อน นพ พ่อ และพี่ชาย ... จริงสินะ ... วันนึงเราเองก็ต้องจากไปเหมือนกัน เราต้องจำไว้ให้ขึ้นใจ จะได้ทำแต่ความดีเพื่อทิ้งเอาไว้ข้างหลัง ...
เราวาดรูปเหมือน หรือเราวาดความรู้สึกตัวเอง ฉันวาดกลิ่นของดอกไม้หรือฉันวาดเพียงกลีบดอกไม้ สำหรับฉันแล้วสิ่งที่ฉันวาดคือวันและเวลา คือช่วงที่ดีที่สุด คือจังหวะหนึ่งของชีวิต ... แน่นอนที่ตอนนี้ฉันยังคงจับดินสอของฉันเอาไว้แน่น ... จะไม่ยอมปล่อยเด็ดขาด
พระอาทิตย์แย้มกลีบสีทองที่บานเกล็ด ปลุกคนขี้เซาให้ตื่นขึ้น ลืมตา เผชิญกับโลก โลกที่บางคนคิดว่ากลม บางคนคิดว่าแบน แต่บางคนคิดว่าบ้า ...
ในกรณีที่ฝนตกแล้วเรากลัวว่ากางเกงในจะเปียกต้องทำยังไง ...
1. ไม่ใส่ ถอดเก็บไว้บ้าน
2. เอาถุงพลาสติดมาเจาะขาแล้วเข้าไปด้วย
3. ช่างมัน
4. ถามเพื่อนว่าเค้าทำไงแล้วเอาด้วย
พระอาทิตย์ที่อุบนเป็นสีเทาตามสีของก้อนเมฆ ฝนระยับตกลงมา แทรกตัวลงกลางผืนแผ่นดิน ยังความเปียกเย็นต่อดอกไม้และพฤกษา ท้าทายความแห้งแล้งแห่งฤดู ท้ายทายความโดดเดี่ยวในใจ ... เย็นใจดีจัง
เลิกงานตอนนี้สองทุ่มกว่า ไม่ค่อยเหนื่อยนัก เจอหนังสือดีๆ หลายเล่มแต่ก็ไม่กล้าซื้อ รอกลับ กทม จะซื้อให้ได้ ใครที่เสียใจช่วงนี้เข้มแข็งเข้าไว้นะ อดทนและผ่านมันไปให้ได้ นี่แหละชีวิตที่เราเลือกเอง มีอะไร มาระบายให้กันฟังบ้างนะครับ
สิ่งที่ทำให้เราทำงานประสบความสำเร็จ บรรไดขั้นแรกคือ ท่าทีในใจ ต้องมีท่าที่แห่งความรัก และความห่วงใยต่อสังคมที่เราก่อน มิเช่นนั้นเราจะทำงานเพื่อตัวเราเอง ในที่สุดเราจะเฉยชา และกลายเป็นหุ่นยนต์
