------- (งัวเงีย // เมาขี้ตา) -------
มีคนบอกฉันว่าชีวิตเหมือนการเดินทาง
เปรียบเปรยว่าเราต่างเดินไปบนทางที่ไม่รู้จัก
เป็นการเดินทางเที่ยวเดียว
เป็นการตีตั๋วครั้งเดียว
แต่บางคนมองต่าง ชีวิตเหมือนละคร
เหมือนการที่เราต้องสวมบทบาท
เล่น เต้น ร้อง ไม่ตามวิถีทาง
ในขณะที่ใครบางคนเป็นนางเอก
บ้างก็เป็นได้แค่ตัวประกอบ
สำหรับฉัน ชีวิตมันเหมือนจะไม่มีคำนิยาม
มันสว่างไสว บางครั้งมันก็มืดมน
มันมีเสียงเพลง แต่บางครั้งฉันก็ได้ยินเสียงสะอื้นของน้ำตา
เรื่องต่างๆ ที่เข้ามาบางครั้งอาจเก็บเอาไว้นานๆ
แต่บางครั้งก็อยากจะลืม ลืมมันตลอดไป
หวานบ้าง ทุกข์บ้าง เศร้าบ้าง
บางครั้งทำเต็มที่แต่ก็ต้องปลอบใจตัวเองด้วยคำว่า
“อย่างน้อย เราก็ ...”
บางครั้งไม่ต้องทำอะไร ไม่ต้องลงทุนลงแรงก็ได้มาอย่าง
“ง่ายๆ”
‘ชีวิต’ ที่ไม่มีอะไรแน่นอก ชีวิตที่เปลี่ยนสีได้
ชีวิตที่มีคุณค่าอย่างที่คนไม่มีชีวิตไม่อาจรู้สึก
อย่างที่คนไม่สังเกต ไม่อาจเข้าใจ
อย่างที่คนไม่ฟัง ไม่อาจได้ยิน
อย่างที่คนที่ไม่เปิดใจไม่อาจรับรู้
ถึงต่างออกไป มันก็คือ ‘ชีวิต’
ชีวิตที่มีวันจบ มีวันพัก มีวันหยุด
ไม่ว่าเราจะรู้ตัวหรือไม่ ไม่ว่าเราอยากรับไว้หรือไม่
ไม่ว่าเราจะอยู่ใต้เงื่อนไขอะไรก็ตาม
สักวันหนึ่งเราก็ต้องจากโลกนี้ไปทุกคน
จงทำทุกวันให้เหมือน วันนี้เป็นวันสุดท้าย
รู้หรือ ว่าจะ "ต้อง" จากไปวันไหน ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น